Wat het extra bijzonder maakte, is dat dit de eerste keer in de geschiedenis was dat de Solheim Cup in Nederland werd gespeeld. Bezoekers kwamen dan ook van over de hele wereld naar Brabant afgereisd, van fans uit de Verenigde Staten tot supporters uit landen als Spanje, Zweden en Engeland. De Solheim Cup geldt bovendien als het grootste internationale golfevenement voor vrouwen ter wereld, dus dat zo'n evenement voor het eerst op Nederlandse bodem plaatsvond, voelde echt als een unieke gebeurtenis.
Donderdag: een ochtend vol precisie, een avond vol ceremonie
's Ochtends liepen de speelsters een trainingsronde van negen holes. Chippen, bunkerslagen en putten kregen duidelijk de meeste aandacht. De sfeer was ontspannen, er werd gelachen tussen de shots door en caddies en speelsters overlegden rustig over de opties op elke pin. Toch zag je met hoeveel precisie ze hun ballen wisten te plaatsen.
Aan het eind van de middag volgde de openingsceremonie. Na de toespraken van beide captains en het voorstellen van de teams werd het toernooi met een enorm vuurwerk officieel geopend. Dit unieke evenement kon nu écht beginnen.
Vrijdag en zaterdag: gelijk opgaand gevecht
Vrijdag en zaterdag werden in het klassieke Solheim Cup-format gespeeld, met op beide dagen een ochtendsessie foursomes en een middagsessie fourballs. Ook zonder er zelf bij te zijn, was er genoeg om van te genieten via de uitzendingen.
Vrijdag leverde meteen historie op: voor het eerst in twintig edities van de Solheim Cup stond de stand na zowel de ochtend- als de middagsessie gelijk. Nelly Korda en Allisen Corpuz begonnen bovendien met een unicum: als koppel wonnen ze hun partij, waarmee ze uitkwamen op 5 overwinningen, 0 nederlagen en 0 gelijkspelen in alle Solheim Cup-partijen die ze ooit samen hadden gespeeld, het eerste Amerikaanse koppel met zo'n perfect record. Aan het einde van de vrijdagmiddag zorgde Carlota Ciganda voor een van de mooiste momenten van de dag, met een prachtige putt op de achttiende green die haar en partner Julia Lopez Ramirez op het allerlaatste moment nog een half punt opleverde.
Zaterdag ging het gevecht onverminderd door. Maja Stark opende de ochtendsessie met een droomstart: een hole-out vanaf de fairway op de eerste hole, goed voor een eagle en meteen een voorsprong voor Europa. Diezelfde ochtend kwam ook een einde aan het perfecte record van Korda en Corpuz, toen Stark en haar partner Linn Grant hen versloegen.
's Middags leverde Jennifer Kupcho het meest onwaarschijnlijke moment van het weekend. In de laatste partij van de dag, tegen Carlota Ciganda en Celine Boutier, stond ze met haar partner Lindy Duncan een hole achter toen ze op de zeventiende een putt van zo'n 28 meter binnenrolde om de hole alsnog te winnen. Op de achttiende deed ze het nog een keer, met een putt van ruim 7 meter die de partij en daarmee de dag besliste. Twee gigantische putts achter elkaar, precies op het moment dat het er echt toe deed, en genoeg om de Amerikanen alsnog naar een 8-8 gelijkspel te tillen. Aan het einde van de dag stond de stand dan ook gelijk op 8-8, precies het soort spanning waar een Solheim Cup om bekend staat, met alles nog te beslissen op zondag.
Zondag: kippenvel bij hole 1
We zaten al vroeg in het enorme stadion rond de tee van hole 1, met perfect uitzicht op zowel de spelerstunnel als de plek waar het eerste tee-shot zou vallen. Het regende, maar het kon eigenlijk niemand iets schelen. Iedere speelster die door de tunnel naar buiten liep, kreeg een enorm applaus, en zelfs de caddies en speelsters moedigden het publiek aan om vooral veel herrie te maken. Op de tribunes waren mensen verkleed als banaan of gehuld in prachtige gele en blauwe outfits, het thuisvoordeel was overduidelijk voelbaar. Waar de speelsters donderdag nog ontspannen door elkaar heen liepen, hing er nu een spanning die je alleen bij een Solheim Cup of Ryder Cup tegenkomt. Het publiek zong met zijn allen tegelijk "Let's go Europe, let's go" om de speelsters aan te moedigen, telkens weer, en die herhaling alleen al zorgde voor kippenvel nog voordat er een bal was geslagen.
Charley Hull opende de dag voor Europa met een overtuigende zege, en van daaruit begon het langzaam te kantelen richting de Europese ploeg. Later op de dag maakte Lottie Woad het punt dat Europa naar de benodigde 14,5 punten bracht, het punt dat de Cup feitelijk besliste. Voor ons was dat op dat moment niet meteen duidelijk: er stond al publiek bij haar hole, maar wij dachten dat we snel naar de hole van Carlota Ciganda moesten om daar de ontknoping mee te maken. Pas even later drong door dat de beslissing eigenlijk al bij Woad was gevallen. Ciganda maakte het kort daarna alsnog officieel door haar eigen partij te winnen en zo het bekronende punt aan haar naam toe te voegen.
Uiteindelijk eindigde het op 15-13 voor Europa. Een verdiende overwinning op eigen bodem, met een slotdag die precies de dramatiek en spanning bood waar dit toernooi al sinds 1990 om bekend staat.
Terugkijkend
Wat me het meest is bijgebleven, is hoe knap Nederland dit heeft neergezet. Een evenement van deze omvang organiseren, dat wereldwijd op televisie en online wordt gevolgd, is niet niets voor een land waar golf allesbehalve de grootste sport is. Het stadion bij de eerste afslag was ronduit indrukwekkend, een van de grootste die ik ooit bij een golfbaan heb gezien. Ook langs de rest van de baan en op de grote schermen kon je de wedstrijd op elk moment prima volgen, wat de hele dag alleen maar meeslepender maakte.
Wat die sfeer ook zo bijzonder maakte, was het gevoel van wij Europa tegen de VS dat overal hing, zonder dat het ooit vervelend werd richting de andere kant. Fans van beide teams stonden vrolijk naast elkaar, zongen, moedigden aan, en gunden de tegenstander uiteindelijk toch een applaus bij een goede slag. Precies de sportieve rivaliteit waar dit toernooi om bekend staat.
Wat ik verder mooi vond om te zien, waren de rookies aan beide kanten. Spelers die voor het eerst op dit podium stonden, zichtbaar aan het genieten waren van elk moment, en tegelijkertijd gewoon hun punten binnenhaalden wanneer het erop aankwam. Die combinatie van ontspanning en scherpte op zo'n groot toneel, dat is precies wat deze sport zo mooi maakt om te zien. Ik ben blij dat ik er dit jaar, in eigen land, bij mocht zijn.
